انقلابی در دنیای هنر در حال وقوع است و این اتفاق نه در پاریس، برلین یا هنگ‌کنگ، بلکه در گرند رپیدز میشیگان رخ می‌دهد. «آرت‌پریز» پربازدیدترین نمایشگاه هنری در جهان است و جوایز نقدی آن از مجموع تمام مسابقات دیگر بیشتر است. منتقدان بین‌المللی و عموم مردم، بارها، گالری‌ها و ساختمان‌های متروکه سراسر شهر را پر می‌کنند تا نظاره‌گر بیش از ۱۵۰۰ اثر از مفهوم‌گرایان فکری و هنرمندان آماتور باشند. یک هیئت داوران تحسین‌شده به برنده ۲۰۰ هزار دلار جایزه می‌دهد و مردمی که رای می‌دهند نیز همین مبلغ را به برگزیده خود اهدا می‌کنند. دوربین‌های چابک چهار هنرمند را دنبال می‌کنند که هر کدام نه تنها برای کسب اعتبار از سوی منتقدان، بلکه برای به دست آوردن تک‌تک آرای مردمی تلاش می‌کنند. مستند «هنر بیشتر در طبقه بالا» که بخشی از آن شبیه به یک مسابقه تلویزیونی جذاب و بخشی دیگر کاوشی در دنیای هنر است، بحث‌هایی را به تصویر می‌کشد که آرت‌پریز به طور عمدی (یا ناخواسته) آغاز کرده است: آیا فرهنگ می‌تواند دموکراتیک شود؟ آیا هنرمندان نیاز یا تمایلی به برقراری ارتباط با مخاطبان دارند؟ و آیا نهادهای هنری سنتی در حال از بین رفتن هستند؟

اوت ۱۹۴۴: با ادامه تهاجم به فرانسه، ارتش سوم ژنرال پاتون آن‌قدر به سمت پاریس پیشروی کرده است که امکان آذوقه‌رسانی و پشتیبانی از آن وجود ندارد. برای حفظ شتاب پیشروی، مقر فرماندهی نیروهای متحد یک مسیر ترابری نظامی ویژه و نخبه‌گرا با کامیون‌ها ایجاد می‌کند.